Recensies

Nanokanaries en Olifantenhersenen

Publicatie
2015-02
Auteur
Pen Stewart
Verhaal
meerdere: één novelle en verschillende kortverhalen
ISBN
9789460791901
Prijs
€ 18.00
Info
  • De Distortiaanse linie

     Distortia

  • Loes
  • Woorden van rede
  • Nachten van duizend-en-één levens
  • Geven en nemen
  • De taxi-jagers
  • Hanelli en het wonderkamp
  • Huisdier op Xintex
  • Arterion Vier
  • Nanokanaries en olifantenhersenen

     Feniksprijs

'Nanokanaries en olifantenhersenen' neemt je mee van onze wereld naar de verste uithoeken van je verbeelding. Reis van een angstaanjagende, futuristische versie van Europa, naar de diepe wouden van India. Maak een wonderbaarlijke ontdekkingstocht in het brein van een hersendode, en ontdek een macabere versie van Wonderland in nazi-Duitsland. Volg een vreemde terrorist tijdens zijn laatste uren, en een menselijk huisdier op een verre planeet. Kijk wat er gebeurt wanneer mensen de gave van communicatie dreigen kwijt te raken, of wanneer een groep rebellen op zoek gaat naar mentale zuiverheid…
  • Nanokanaries en olifantenhersenen

     Feniksprijs – Paul Harland Prijs 2013

    Eerst dacht ik dat ik je hele zijn kon vangen in de hersenen van een dolfijn. Dat experiment was gedoemd te mislukken. De gedupliceerde hersenen waren niet sterk genoeg om het hele zijn van een mens te bevatten. Dan maar een ander dier genomen. Een giraf? Misschien eerder een leeuwin, want dat vond ik bij je persoonlijkheid passen. En ondertussen, liefste, glipte je steeds verder uit mijn handen. Weg, je dreigde voorgoed van me weg te gaan! En toen kwam ik op het idee de olifant te gebruiken… Niemand had ooit gedacht dat de olifant zou werken, laat staan wat de gevolgen zouden zijn. Maar misschien, ja, misschien moet ik je eerst vertellen over de gaslekken, om je geheugen op te frissen. Het kost nu eenmaal tijd om te wennen aan je nieuwe denken.
  • De Distortiaanse linie

     Distortia – beeldroman  (graphic novel)

    De lucht brandde even hard in mijn keel als de zon op mijn huid. Niet dat ik daar iets aan kon doen. Ondanks het winterseizoen was het ongeveer veertig graden en gortdroog in het Amsterdamse Vondelpark.
    Het parkgroen was al eeuwen verdwenen en het restant lag er nu als een zinderende zandvlakte bij. Samen met honderden andere stofsleuvers stond ik opeengepakt te luisteren naar de toespraak van Generaal Horst.
    ‘En zo geeft de stadstaat Amsterdam elk jaar een unieke kans aan de bewoners van de stofsleuven! Als jullie erin slagen water uit Distortia te roven, dan zullen jullie als helden ontvangen worden, Amsterdamse burgerrechten krijgen en je plaats in ons stadsleger veroveren! Amsterdammers zijn krijgers, ze vechten voor hun god tot de dood indien nodig! Zijn jullie bereid voor ons te vechten? Zijn jullie bereid ons te helpen Distortia en hun valse, op leugens gestoelde godsdienst te verslaan?’
    De massa joelde instemmend en omarmde daarmee Generaal Horsts gezwets over de heilige strijd gretig. Het was ook wel een mooie belofte, zo een die glansde met een aureool van glorie. De sublieme overwinning op een rotleven. Je hele leven als arme straatrat in de stofsleuven doorbrengen, en dan een heldendaad verrichten waardoor je de kans kreeg om onze Ene God te dienen, zijn boodschap te verspreiden. We stonden hier met duizenden bijeen. Sommigen wel zestig jaar oud, anderen twintig of achttien, zoals Peskar en ik. Die duizenden avonturiers, armen, wezen, dieven en verstotenen, waren bereid het inschrijfgeld te betalen dat voor deze missie gevraagd werd, hoe arm ze ook waren. Alles voor eer en glorie van zowel mens, als de Ene God.
    ‘Je bent gek, O’Mallaghan,’ zei de spierbundel naast me, zo zacht dat enkel ik het kon horen.
    Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd en wierp een blik opzij. Druppeltjes liepen uit Peskars haar over zijn stierennek en een spiertje in zijn wang trok. Zijn gestolen robotarm hing zwaar aan zijn rechterkant, zo erg dat hij er een beetje scheef van naar links ging staan om in evenwicht te zijn. Zijn halflange haar was kletsnat, de huid eronder roodbruin. Als we hier nog lang moesten blijven staan, zouden we als gekookte woestijnschorpioenen naar huis gaan, maar deze dag was te belangrijk om te missen. ‘Het is onze enige kans, maat,’ zei ik. ‘Wil je misschien je hele leven in die loods blijven hokken met je zuster?’ Ik keek hem niet aan, maar ik hoorde hem wel snuiven.
    ‘De heilige strijd? Je meent het. Ik zeg het, we zouden beter een goede fles kraken en onze volgende klus bespreken.’
    De klus. Ja, de klus, zo noemde Peskar het altijd. ‘Als we die klussen tot een goed einde kunnen brengen, dan kunnen we dit ook,’ zei ik, ‘en dan hoeven we ons leven niet meer op het spel te zetten, dan zitten we goed.’ Peskar schudde gewoon zijn hoofd en daarna volgden we samen de uitleg van de Generaal. Hij was ondertussen aan de praktische regelingen gekomen en de eerste mensen kwamen naar voren om zich in te schrijven. Langzaam schuifelden we mee met de massa. De zon brandde, de woestijnwind sloeg warm in onze gezichten. Mijn gedachten gleden even naar tante Em en oom Carl. Handelaars in hart en nieren, ook al leefden ze als stofsleuvers in de opgedroogde grachten. Wat zouden ze ervan vinden als ze wisten dat ik hier was? Of nog beter, wat als ik hier slaagde en terugkeerde? Ik zag het zo al voor me als ze mijn gezicht toch weer zouden zien verschijnen in de hal. Man, man, wat zou dat een grap worden. Em zou haar oude lippen optrekken in een bijna-maar-net-niet tandeloze grijns. Bloeddruppels zouden in de gebarsten huid opwellen als granaatappelpitjes. Daarna zou ze haar wandelstok pakken en er Carl mee bewerken. Omdat ze weer maar eens de pech hadden dat ik terugkeerde van een tocht die de meeste anderen het leven zou kosten.
    Stap voor stap slofte ik verder. We waren nog zo’n twee meter van de inschrijftafel verwijderd. De vijf mensen voor ons begonnen in hun zakken te zoeken naar papieren en betaalmiddelen. Een jong meisje zat aan de inschrijftafel en wierp een tandeloze vijftiger een stralende glimlach toe. Drie bewakers stonden achter haar. Hun aandacht was vooral op de massa achter me gericht.
    Nu, dacht ik, terwijl ik mijn rugzak rechttrok. Ik trok mijn stofdoek voor mijn gezicht, voor Peskar het afgesproken teken. Hij verborg zijn gezicht eveneens en zijn arm gleed onder zijn vuile tuniek. Ik deed hetzelfde en haalde mijn eigen volautomatische vuurwapen tevoorschijn. Tegelijk duwden we de vijf voor ons uiteen en stormden naar voren, naar de inschrijftafel, en de kist met geld en goud.

Nanokanaries en olifantenhersenen

3.0 / 5 door Johanna Lime (goodreads.com) – 2016-01-22

Nanokanaries en olifantenhersenen

4.0 / 5 door Maurits van Rees (goodreads.com) – 2015-06-14

Nanokanaries en olifantenhersenen

4.5 / 5 door Jeanine Feunekes (goodreads.com) – 2015-05-01

Bij vlagen briljant.

4.0 / 5 door Liz Savage (hebban.nl) – 2015-04-22

Recensie «Nanokanaries en olifantenhersenen» - Pen Stewart

Door Anita Van Dessel (Boekenclub Librorum Tractatus) – 2015-04-20

Anita Van Dessel

In deze bundel met korte en lange verhalen wordt de lezer vergast op een keur aan verschillende onderwerpen, gaande van science fiction, via oosterse mystiek tot zelfs een Word-wereld! Deze verscheidenheid is simpelweg geniaal en zorgt er voor dat de lezer zich niet zal vervelen. Elk verhaal op zich is spannend en vlot geschreven en trekt de lezer mee in het gebeuren. Elk verhaal apart hier bespreken neemt de spanning weg én de vreugde die de lezer zal ondervinden als hij beetje bij beetje op ontdekking gaat. Dit boek is een absolute topper en ik kijk in ieder geval uit naar volgende pennenvruchten van deze auteur!

Groepsrecensie ´Nanokanaries en Olifantenhersenen´ - Pen Stewart

3.9 / 5 door Leesclub van lettervreters De Perfecte Buren (perfecteburenleesclub) – 2015-04-19

Dagdagelijkse problemen in een nieuw jasje

4.0 / 5 door Els Baert (hebban.nl) – 2015-04-15

Els Baert

Nanokanaries en olifantenhersenen   is het debuut van de Gentse schrijfster Pen Stewart. Deze verhalenbundel bevat één novelle, Distortiaanse linie,  en negen korte verhalen.

Kleine Pen, die van kindsbeen af zeer creatief was, hield zich voornamelijk bezig met tekenen, lezen en schrijven. Aanvankelijk lag het accent op het schilderen, maar Pen werd min of meer gedwongen om haar creativiteit anders te gaan uiten en ze begon volop te schrijven. Op dit ogenblik gaan schilderen en schrijven hand in hand. Ze heeft een van haar schilderijen gebruikt als cover voor haar debuut. Op de cover prijkt ‘Barok interieur’ in aquarel en mixed media op paneel.

Nanokanaries en olifantenhersenen  bevat tien verhalen, waarvan verschillende de afgelopen jaren hoge ogen gooiden bij diverse schrijfwedstrijden, onder andere De distortiaanse linie, de enige novelle in het boek, werd vijfde in de YA.nl-Distopia schrijfwedstrijd. De overige verhalen in het boek zijn dus stuk voor stuk hoogvliegers van eerdere schrijfwedstrijden.

De ‘novelle’ De distortiaanse linie  is een echt pareltje. De mooie, beschrijvende en vlotte schrijfstijl laat de lezer genieten en nadenken over dagelijkse dingen waarbij je voorheen amper stilstond.

Met het verhaal 'Nanokanaries en olifantenhersenen', dat tevens de titel van de bundel is, veroverde Pen Stewart in 2012 een plaatsje op de longlist voor de Luitingh fantasy-manuscriptenwedstrijd. En in 2013 won ze met dit verhaal de Feniksprijs, onderdeel van de Paul Harland Prijs, de langstlopende verhalenwedstrijd voor het fantastische genre in de Lage Landen.

Elk verhaal op zich is een waar plezier om te lezen. Het is een verweving van fantasie, sciencefiction, magisch realisme en distopie. Inhoudelijk gaan alle verhalen over hedendaagse problemen die zich afspelen in een andere fictieve wereld, ver buiten de onze. In elk verhaal vind je wel iets terug wat aanspreekt. Dit kunnen de personages zijn die zeer menselijke eigenschappen hebben, of de nieuwe werelden die gecreëerd worden, waarin ze leven, die raakvlakken hebben met elkaar.

Dat elk verhaal je een andere kijk op hedendaagse problemen voorschotelt, maakt dat dit boek zoveel meer is dan een verhalenbundel op zich. Pen Stewart heeft de gave om de problemen die mensen bezighouden in een ander daglicht te stellen waardoor je onbewust op een andere manier naar de dingen gaat kijken. De verhalen zijn doorspekt met thema’s als vriendschap, liefde, mishandeling, eenzaamheid, verlies, religie, discriminatie, teleurstelling, en zoveel meer. De lengte van de verhalen varieert aanzienlijk: van 4 tot 84 pagina’s.

Bovenal houdt Pen Stewart van originaliteit en beoogt ze haar lezers op een andere manier naar maatschappelijke problemen te kijken. Deze bundel is een echte aanwinst voor het literaire genre.

Een bundel vol fantastische verhalen

3.0 / 5 door Princess Marcella (hebban.nl) – 2015-04-06

Recensie Nanokanaries & Olifantenhersenen

Door Inanna Van Den Berg (ambilicious.nl) – 2015-03-07

Inanna Van Den Berg

Wonderlijke werelden verrassen je in de verhalenbundel Nanokanaries & Olifantenhersenen van Pen Stewart. De afwisseling in lengte van de verhalen geven voldoende rust om even op adem te komen, voordat een nieuw avontuur begint. Zonder volledig verward te geraken zweef je het ene moment door de ruimte, verblijf je niet veel later in ondergrondse gangen, ontdek je hoe technologie in fantasie grote gevolgen kan hebben. Pen weet met haar vlotte schrijfstijl je gevangen te houden in haar verhalen met het gevoel dat je ieder moment mag ontsnappen. Hoewel ontsnappingen in verschillende vormen een rode draad lijken te vormen, zijn het de diverse invalshoeken die je fascinatie prikkelen.

Een verrassend element is dat je na ieder verhaal naar meer verlangt. Het heeft ons nieuwsgierig gemaakt naar een roman van de hand van Pen waar meer verdieping in zit dan korte verhalen toelaten.
Dat haar talenten verder reiken dan verwonderen met letters, wordt weerspiegeld door de cover. Een schilderij van haar hand: trappen die naar een, nog gesloten deur leiden. Durf de deur te openen met de wetenschap dat je altijd terug kan keren naar jouw eigen wereld.

Pen Stewart draagt een belofte in haar die zij, wellicht, zelf nog verder mag ontdekken.

Ambilicious